O potrzebie indywidualizacji w wychowaniu fizycznym
DOI:
https://doi.org/10.5604/01.3001.0012.7784Słowa kluczowe:
indywidualizacja, edukacja fizyczna, programowanieAbstrakt
Indywidualizacja w procesie wychowania fizycznego jest współczesnym wyzwaniem. Nie wytrzymują próby czasu dotychczas stosowane formy prowadzenia zajęć, oparte na zbiorowym, najczęściej jednorodnym wysiłku, bez uwzględniania zróżnicowanych możliwości uczniów. To może być powodem problemów, głównie wychowawczych, gdyż prawo ucznia w szkole uległo wzmocnieniu i jego niezadowolenie z programu może utrudniać przebieg procesu dydaktycznego. Należy uprzedzać ewentualne przejawy takiej niechęci lub braku akceptacji dla proponowanej oferty, by autorytet szkoły na tym nie cierpiał, a uczniowie mieli satysfakcję, że spełnia ona ich oczekiwania. Będzie to możliwe wtedy, kiedy program nauczania z wychowania fizycznego uwzględni, bardziej niż dotychczas,potrzeby jednostki.
Pobrania
Bibliografia
Podstawa programowa kształcenia ogólnego, z komentarzem. (2017). Szkoła podstawowa. Wychowanie fizyczne. Warszawa.
Podstawa programowa z komentarzem. (2008). Wychowanie fizyczne i edukacja dla bezpieczeństwa w szkole podstawowej, gimnazjum i liceum. Tom 8, Warszawa.
Grabowski, H. (1997). Teoria fizycznej edukacji. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
Hłobił, A. (2015). Indywidualizacja kształcenia szansą urzeczywistnienia potrzeb i możliwości uczniów. Edukacja Humanistyczna, 1, Szczecin.
https://forsal.pl/galerie/644675,duze-zdjecie,1,10-faktow-na-temat-edukacji-w-finlandii-najlepszego-systemu-naukina-swiecie.html [data dostępu: 20.10.2018].
Demel, M. (1998). Szkice krytyczne o kulturze fizycznej. Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Prawa autorskie (c) 2018 Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Tarnowie & Autor

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe.