Portret psychologiczny osoby starszej – doświadczanie straty w późnej dorosłości

Abstrakt

Współczesna literatura pokazuje rosnące zainteresowanie tematyką starzenia się, starości czy późnej dorosłości. Według WHO, późna dorosłość rozpoczyna się w wieku 60 lat. Nie wszyscy jesteśmy równi wobec upływającego czasu. Adaptacja do starzenia się wiąże się między innymi z umiejętnością radzenia sobie z poczuciem straty, które jest dominującym elementem wizerunku starzejącej się osoby. W literaturze przedmiotu wspomina się o takich doświadczeniach, jak utrata zdrowia, sprawności fizycznej, atrakcyjności fizycznej i seksualnej. Zmiany na tym etapie życia obejmują również takie aspekty, jak status społeczny i ekonomiczny, co wiąże się z przejściem na emeryturę. Rozwój świadomości społecznej w zakresie zdrowia, higieny i odżywiania, a także postęp medycyny i technologii przyczyniły się do wydłużenia średniej długości życia. Aby jednak „jesień życia” była radosna, ważna jest dobra kondycja fizyczna, pozytywne nastawienie psychiczne, akceptacja starzenia się i odnalezienie w nim elementów, które pozwolą cieszyć się tym etapem życia. Artykuł opisuje najważniejsze zmiany biologiczne, psychologiczne i społeczne, z którymi borykają się osoby starzejące się. Wskazuje również, w jaki sposób osoby starsze mogą dostosować się do tych wyzwań i jednocześnie zachować poczucie sensu życia.